PRONOMES PERSOAIS. USO E COLOCACIÓN. TÓNICOS E ÁTONOS 6

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
6.1 As linguas son anteriores ás gramáticas. As gramáticas son como unha recapitulación sistemática dos mecanismos que foron creando os falantes para que as linguas funcionasen. Dese estudo dedúcense regras que, ás veces, teñen as súas excepcións, tamén explicables. Por iso non é necesario saber gramática para falar unha lingua e por iso a poden falar as persoas analfabetas. Neste principio aséntase a nova didáctica das linguas vivas. Non é raro o caso de que alumnas e alumnos, falantes de seu, aprendan con dificultade as regras de colocación dos pronomes, pero que os colocan ben. A gramática si é necesaria para o dominio da lingua escrita, moito máis arbitraria que a modalidade oral. A interpretación das letras, o acento gráfico, e a ortografía da palabra e do texto si que hai que aprendelos para o seu dominio. Niso consiste a alfabetización. Así e todo, o coñecemento da gramática non estorba e a ela podemos acudir en caso de dúbida e para utilizar mellor o nivel máis estándar da lingua.

 

6.2 Falábavos de sacar algunha conclusión sobre os pronomes dese parágrafo dun conto narrado en terceira persoa. Puidestes facer algunha das seguintes observacións:

-Todos os pronomes son de terceira persoa, feito que vén dado polo punto de vista de quen narra.
-Sendo todos de terceira persoa, son diferentes:
lle
llo
o/ no/ lo
se
el
Llo son dous pronomes unidos lle+o
Lle ten dúas colocacións. Ora vai independente diante do seu verbo, ora se lle une ao final. Non é arbitraria esta colocación, pero non nos fillaremos aínda nas razóns que lle fan bailar.
Se ten as mesmas normas de colocación que lle. O, que pode ser a, tamén.
O, neste parágrafo vai sempre detrás adoptando tres formas, segundo a letra final do verbo ao que se pega. Tamén imos ver iso con máis calma.
El é o único que tiña a forza da pronuncia marcada.

 

6.3 Os pronomes que soportan esa forza na oralidade chámanse, por esa razón, tónicos. Fan de suxeito da súa oración ou levan unha preposición diante. Non nos van dar moita lata.
Os que non soportan esa forza chámanse, tamén por esa razón,  átonos. Teñen unhas regras de colocación complicadas para quen non sexa “falante”. Digamos que este é o talón de Aquiles da aprendizaxe deste idioma. Hai neofalantes que pasan a vida colocándoo mal, quizabes porque carecen de consciencia de tal feito.
*O dixen
*O fago.
*Llo levamos.
*Nolo trouxeron…

Se pronuncias estes erros que deixo marcados con * (que sinala un erro na escrita), xa ves que non teñen forza. Isto axudarache moitas veces a determinar se están ben ou mal colocados.

 

6.4

En principio fixamos ben unha norma doada coa que xa vimos traballando. NUNCA COMEZAN UNHA ORACIÓN.

E aprendemos dúas regriñas:

-El non leva acento gráfico diacrítico, porque non hai máis el ca el.
-O pronome de terceira persoa *elo non existe. Cando teñas que facer a tradución, emprega iso ou isto.

Anuncios

4 pensamientos en “PRONOMES PERSOAIS. USO E COLOCACIÓN. TÓNICOS E ÁTONOS 6

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s